geen categorie

Sleutel verloren!!!

25 juni 2016

Mijn jongste nichtje kwam op bezoek. (Akkoord, ik heb nog jongere nichten, maar die moeten al tante zeggen i.p.v. nicht.) En dat is een hele belevenis, want door de afstand zien we elkaar niet zo vaak. Waarschijnlijk ook de reden waarom de oudste zoon vroeg of het nichtje alsjeblieieieieieft mocht komen logeren. En dat alsjeblieieieieieft niet hetzelfde is als een gewone alsjeblieft, dat had het nichtje goed begrepen: weigeren was onmogelijk!

U had het misschien al vermoed, maar mijn jongens zijn een grote fan van mijn nichtje. Haar lange blonde haren, mooie schoenen, zachte truien en lieve glimlach zullen daar wel iets mee te maken hebben. Mijn jongens hebben daar namelijk een zwak voor. Hun discussie over wie dan bij haar mocht slapen was al op voorhand hopeloos, want het lief was ook mee. 😉

Dus dat het afscheid niet gemakkelijk zou worden, daar had ik mij al op voorbereid. Maar dat het onmogelijk bleek te zijn, dat had ik niet kunnen voorspellen!

De autosleutel van het lief was plots verdwenen! Na een uur het huis te doorzoeken en twee uur in het stad alle winkels af te gaan, werd nog een laatste poging ondernomen door de kinderen in te schakelen. Dit met het idee dat kinderen kijken op plaatsen waar volwassenen nooit aan denken. Met de belofte van een grote snoep voor de vinder, stormden de kinderen door het huis. Nog geen minuut later (ja, echt waar!) had de oudste zoon de sleutel gevonden in het speelgoedkeukentje van de jongste spruit. “A ja …” zei de kleine kapoen trots “… dat heb ik gedaan!” Alleen spijtig dat hij dat compleet vergeten was toen we drie uur geleden vroegen of hij de autosleutel had gezien!

De emoties werden hem dan toch te veel. Troost werd geboden: “we zijn niet boos, kleine schat.”

Nog steeds traantjes bij de kleine schat: “Maar ik wou een grote snoep!”

Deze week hebben we met de kindjes een pakketje op de post gedaan als herinnering aan het afgelopen weekend.

We zochten eerst snoepen in de vorm van sleutels…

 

en de papa maakte een sleutelhanger voor erbij…

   

 

… met volgende foto’s …

 

… en alles werd verpakt in een glazen bokaaltje met een stofje met retro-autos op. Hetzelfde stofje van hier en hier.

Een dikke merci aan de lieve nicht en tof lief: het was een superweekend!  Maar toch ben ik stiekem blij dat ìk nu weer de handjes mag vasthouden op straat en weer op de eerste plaats kom voor de knuffels. 😉

 

1 Reactie

  • Antwoord Anne-Laure Dobbelaere 28 juni 2016 at 22:03

    De nicht en haar lief vonden het ook een super leuk weekend! Ze zijn ook heel blij met hun pakketje, de nicht heeft uiteraard de sleutelhanger al geclaimd ? Ik denk dat ze volgende keer nog wel eens iets zullen verliezen als ze er zo’n mooi pakje voor in de plaats krijgen! ?

  • Reageer

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.